Hugo Grotius (1583-1645)
Jurista de naturalidade holandesa, também conhecido como Hugo Grócio ou Huigde Groot. Começou a estudar Direito em Leiden, no ano de 1594, e, quatro anos depois, doutorou-se em Orleans. Em 1599 instalou-se em Haia, exercendo a profissão de jurista. Entretanto escreveu "De republica" (1601), Parallelon rerumpublicarum (1602), Deantiquitate reipublicae Batavicae (1610), Ordinum pietas (1613) e Defensio fideicatholicae de satisfactione (1617), até ter sido preso por razões políticas: apoiou o seu amigo Johan van Oldenbarnevelt contra Maurício de Nassau. Oldenbarnevelt foi morto, mas Grotius conseguiu fugir dentro de uma arca de livros para Paris, onde se estabeleceu como escritor e recebeu uma pensão. Destacou-se no âmbito do Direito Internacional (escreveu sobre este tema Deiure belli ac pacis, publicado em 1625) e defendia que este, derivado do direito natural, estava condicionado pela existência de Deus. A partir de 1634 e até 1644 tornou-se embaixador da Suécia em Paris.

0 Comentários